Çocuk yabancılara karşı ne hisseder?

Çocuk gelişme devresi ile ilgili geçişleri nasıl olur? Bunu en kısa yoldan anlamak için yavrunun yabancılar karşısında gösterdiği tepkiyi incelemek yeterlidir. İki aylık bebekler doktoruyla ilgilenmezler. Çocuklar muayene masasına yattığı zaman genellikle gözleriyle annesini çevresinde araştırmaya başlar. Üç aylık yavru doktoruna karşı pek samimi davranır. Doktor eğer ciddiyeti elden bırakıp ona gülümseyecek olursa hemen gülümseyerek karşılık verir. Fakat beş aylık bebek birdenbire fikrini değiştirir. Uzaktan yabancıların geldiğini görür görmez neşesi kaçar, bir ciddiyet takınır. Vücudu kaskatı kesilir, on on beş dakika, karşısına çıkan bu tanımadığı kişiyi şüpheli şüpheli süzer. Sonra midesi inip kalkmaya başlar. Nihayet çenesi titrer ve sarsılarak ağlar. Bu ona o kadar tesir eder ki yapılan muayenesinden çok sonra bile ağlaması kesilmez. Bu nazik bir devredir. Bebek bu devrede, değil bir yabancının şapkasından, babasının yüzünden bile korkar. Belki, de düşmanlarıyla dostlarını birbirlerinden ayırmakla, meşgul, olduğundan fazla hassastır. Bu sıralarda çocuğu yabancıların yanına çıkarmakla korkutmamanızı tavsiye edeceğim. Yeni yerlere gitmesi, hatta sık sık babasını bile görmesi doğru olmayacaktır.

Çocukların çoğu sekiz ila on bir aylıkken yabancılara karşı, doktor dâhil çekingen davranmaz. Çünkü bu devrede yeni yüzlerden ziyade yeni eşyalarla ilgilidir. Fakat bir yaşına geldiği zaman vaziyet değişir. On üç aylık çocuk en kritik devreyi geçirmektedir. Doktorun geldiğini görür görmez olduğu yerde duramaz ve annesinin kucağını ister. Avazı çıktığı kadar ağlar ve devekuşu misali başını annesinin boynuna gömer. Arada bir ağlaması durur. Hançer gibi bakışlarla doktoru süzer. Sonra yine ağlamasına devam eder. Muayene bittikten sonra düşmanlık da biter ve doktorla kırk yıllık ahbap olur.


Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir