Çocuk Terbiyesinde Anne

Bir çocuğun hareketlerinin yüzde sekseni anneden gelir. Bu genetik bir gerçek değildir. Bu çocukların en yakınlarındakini taklit ettiği gerçeğidir. Uzmanlar çocukların daha bebeklikten yüzleri, sesleri ve hareketleri taklit ederek dünyaya uyum sağlamaya çalıştığını söylerler. Bu yüzden anne çocuğun terbiyesinde en önemli etkendir.Her çocuğun farklı karakteri vardır. Bu onları birbirinden ayırır. Fakat çocukların karakterleri dışında öğrenme ve merak duygularından kaynaklanan iyi bir gözlemleme huyları da vardır. Bu da yakın çevresinde kişilerin olaylara gösterdiği reaksiyonları izleme yoluyla, taklitten geçer. Bunda televizyonların, oyunların ve arkadaşların da etkisi büyüktür.Ama çocuğun terbiyesi konusu annenin alanına girer. Anne çocuğu ile düzgün ve düzeyli bir iletişim kurmalıdır. Kurallar olmalı ve kurallar uygulanmalıdır.

Çocuğa sınırlar çizilmeli ve sebebi ile ciddiyeti belirtilmelidir. Çocuğuna sevgi ve güven verilmeli ama aşırı bir ilgi ve gereksiz bir fedakarlık ile çocuğun kendini dünyadaki en değerli kişi ve ya doyumsuz bir insan ilan etmesine izin verilmemelidir.Çocuk terbiyesinde çocuğun ihtiyaçları gözlemlenmelidir. Çocukla her şey konuşulmak zorunda değildir. Anne olarak çocuğu izleyip, onu gerçekten iyi tanımak ve ihtiyaçlarına göre yeterli oranda hareket etmek gerekir.Bazı anneler çocuklarının özgüvenlerini geliştirmek adına onları sürekli överler. Bu çocukların yapay bir özgüven geliştirmelerine sebep olur. çünkü aslında normal hayatta hiç kimse onu anneleri gibi övüp yüceltmeyecektir. Bu tamamen sanal bir durumdur. Ve çocuğun ileride zorlanmasına sebep olabilir. Bu yüzden çocuğu taktir etmek iyi bir şeydir ama her şeyde değil.